I'll let you freaking run till you drop!

Na de verbazing van alle nieuwe indrukken, en nog voor het feit dat het allemaal de dagelijkse sleur wordt. Zo kan men deze week het beste omschrijven. Op school gaat alles z'n gangetje, met football gaat alles z'n gangetje, eigenlijk gaat alles z'n gewoon gangetje; maar echt gewoon voelt het nog niet.

Deze hele week stond eigenlijk in het teken van maar 1 ding, de eerste football wedstrijd. Je kon merken dat 'Coach Rude' gespannen was, je kon merken dat er met de dag meer oranje en blauw op school gedragen werd ener werden zo langzamerhand afspraken gemaakt wie met wie naar de wedstrijd reed. School ging trouwens ook gewoon door, in tegenstelling tot vorige week was deze al een stuk productiever. Het concept huiswerk vind ik maar grappig hier, even een voorbeeld: We krijgen bij Engels een blad met 10 zinnen erop, van deze zinnen moeten we dan de onderwerpen onderstrepen, de gezegdes dubbelonderstrepen en de zelfstandige naamwoorden omcirkelen. We doen van de 10 zinnen er 10 gezamelijk in de les, waarna je het moet inleveren voor een cijfer. Heel grappig allemaal. Verder is PE hier een soort drillkamp, we moeten in rijen staan en dan allemaal rek- en strekoefeningen doen, push- en sit-ups en tenslotte jumping jacks. De jumping jacks moeten precies tegelijk, anders moeten we rennen... En met US Government van Mr. Rude (ja, dat is ook Coach Rude) is elke vrijdag Trivial Persuit day, Robert boft helemaal, hij heeft Mr. Rude voor American History en Government.

Verder zag het er met football naar uit dat ik de plaats als kicker mocht vervullen. Helaas gooide de IHSA (de high school sport organisatie van Illinois) roet in het eten. Scholieren die graduated zijn van de high school of een equivalent ervan mogen niet spelen. Zinloze regel maar helaas, resultaat: lippenbijtend zien hoe de Vienna Eagles hun eerste wedstrijd van het seizoen verliezen met 14-32. Pijnlijker is dat ze steeds strandden met de 4th down rond de 30 yard line; daar hadden wel wat field goals ingezeten... Ondanks dat alles was het wel een ervaring, alles wat er komt kijken bij high school football is indrukwekkend. Wij Eagles moesten trouwens een dik uur reizen met de bus, en de bus hier is echt minder comfortabel. Zo is er geen airco, de vering is ver te zoeken en de beenruimte is zelfs voor mij(!) aan de krappe kant. Ondanks dat alles was het erg gezellig in de bus, zelfs op de terugreis. Dit werd ook mede mogelijk gemaakt door een aantalgasten van het footballteam waarbijhet verstand ver te zoeken was. Het zit zo: Voor dat we teruggingen, stopten we nog bij de McDonalds omteeten (of het althans mee te nemen wat Coach Rudehadnatuurlijk een rothumeur en wilde geen minuut langer wachten dan nodig was).Helaas had de helft van het footballteamnatuurlijk grote honger, gevolg was dat de ene ordervan 3+ cheeseburgers/BigMac'sna de andere binnen kwam. Dit allesook nog met een XL coke of iets soortgelijks. Uiteindelijkhad iedereen z'n eten en konden we onze reis weer vervolgen, Coach Rude had maar 1 boodschap: 'Whoever needs to stop this freaking bus, I'll let you freaking run till you drop'. De rest kan je ook wel raden, zo'n halfuurtje na ons bezoek aan de McDonalds moest de eerste natuurlijk al naar de WC. Deze kerel van 220 pounds zette de trend in die de rest van de reis nog in de bus bleef hangen: 'ik pak m'n beker en pis daar gewoon in...'. Naarmate de reis vorderde nam het aantal bekers in de afvalbak achterin toe, dat was alles behalve bevorderlijk voor de lucht in de bus. Het was pas echt lachen geblazen toen Luis, de flinke Mexicaan, ook naar de WC moest, en hij had al last van kramp. Terwijl hij achterin de bus in z'n beker stond te zeiken hoorde je flink wat gekreun en zag je niets meer van Luis. Kramp had grip op hem gekregen en hij lag op de grond te kreunen terwijl hij wanhopig, maar tevergeefs probeerde in z'n beker te plassen. En ja, probeer iemand van dik 100kilo maar even op te tillen in een pikdonkere bus, die flink door elkaar rammelt en waar de ruimte ver te zoeken is. Die arme Luis...

Dit weekend heb ik met Brennan 1 van de vele bike trails gefietst, daarna mocht ik van z'n computer gebruik maken om eindelijk wat foto's te uploaden. Hier staan er 3, er staan er wat meer op picasa webalbum, de link daarvoor staat in mijn profiel als het goed is.

Dit is wel weer genoeg voor nu, volgend weekend is een lang weekend door Labours day en vlak erna mijn verjaardag!

"Oh I love your accent!...

...I can listen to it all day' is een zin die ik vaak ben tegengekomen deze week. De mensen hier praten met een heftig accent, dan is het ook niet zo moeilijk om met een, door een lerares (wiens naam ik liever niet noem uit angst voor strafrechterlijke vervolgingen) ingedrillde Engelse 'can't', een lach op ieders gezicht te toveren. De eerste schoolweek was er 1 van grote uitersten, aan de ene kant de verbazing voor alle nieuwe indrukken, aan de andere kant is er de terugslag wat het besef met zich meebrengt dat dit geen vakantie is, en dat je dus niet even voor een weekje op je lippen kan bijten als iets niet gaat zoals je wenst. Op deze, wederom warme, zondag kan ik toch zeggen dat de verbazing de eerste ronde heeft gewonnen.

Na vrijdag elke les 15 minuten te hebben bijgewoond om 'kennis te maken', dacht ik toch dat maandag de school echt begon. Die illusie was slechts van korte duur, het eerste uur was de hyperactieve Engelse lerares er niet, en dan valt er niets uit. Nee, dan zit de invalster bijna 50minuten op d'r kruk te staren naar het bord om uiteindelijk het 2:00p dismissal rooster op het bord te kalken, waarna de les is afgelopen! Het tweede uur was al iets productiever, we gingen het leerlingenhandboek nalopen, wat er wel mag maar vooral wat er niet mag; natuurlijk moet dit, zoals alles hier, ondertekend worden door zowel student als parent/guardian. Bij andere uren was het niet anders, er werden spelletjes gedaan, regels werden tot in de puntjes doorgenomen en er werd vooral veel gepraat. Dit was zo'n beetje het beeld van deze week, met als verschil dat de docenten het vrijdag toch wel aandurfden om zinnetjes als 'Bob took the bike yesterday', 'Phil writes a letter' en 'The girls are walking' te ontleden, Spaanse werkwoorden zoals estar en ser in de goede vorm te laten zetten en ons zowaar de straal van een atoom te laten berekenen als de kern de grootte had van een basketbal. En dan zijn er ook nog scholieren wiens pet dit allemaal te boven gaat...

Footballpractice gaat steeds beter, ik begin het te snappen, zeker na de gastles van een 62-jarige coach die de football nog steeds het halve veld over kan gooien. Hoogtepunt was wel de vrijdag en de zaterdag, waar we de speciale dingen gingen oefenen zoals de fieldgoal. De gezichten na het trappen van 6 fieldgoals van verschillende afstanden in een rij waren al fantastisch, na het trappen van een fieldgoal van 50yards waren ze onbetaalbaar. Zo'n footballfield lijkt op de televisie trouwens veel en veel groter. We kregen deze zaterdag ook onze wedstrijdpakken; nummer 60, size XL huppakee, dat hebben ze even mooi bekeken, als ik nog kan rennen mag ik van geluk spreken. Komende vrijdag hebben we onze eerste game, volgende blog kan dus een uitslag bevatten, wees gewaarschuwd.

Tot slot zijn we gisteren, zaterdag, na de training met Brennan naar Carbondale geweest. Carbondale is de studentenstad van Southern Illinois en dat was ook wel te merken, zeker nu de komende week de universiteiten hier ook weer beginnen. Hij heeft ons wat natuur laten zien, we zijn naar de shopping mall geweest van Carbondaleen 's avonds zijn we naar go-kartraces geweest om te kijken, het zogenoemde 'Redneckgebied' bij uitstek. Daar kun je wel een dag zitten om mensen te observeren.

Dan wil ik ten slotte dan nog wat over de klas Spaans2 en mijn naam. Bij Spaans2 wordt iedereen geacht al Spaans te hebben gehad, maar niemand en dan ook echt NIEMAND in die klas snapt er iets van. Hier is geen woord van overdreven, ze wisten bij de eerste les niet eens dat je in Spaans ook werkwoorden moest vervoegen! Verder kan niemand mijn achternaam hier fatsoenlijk uitspreken, waar ik gedacht had dat ze voor de variant 'De Weird' gingen, blijken ze meestal te kiezen voor 'De Wierd', 'De Weers' of 'De Wee'. Elke docent gebruikt de achternamen bij het controleren van de absenten, behalve als ze bij Erik komen.

Genoeg voor nu, volgende week meer over school en vooral over football!

PS: Hierbij beloof ik plechtig dat ik volgende week foto's zal gaan uploaden, met deze computer is dat bijna een dagtaak.
PS2: Die reacties zijn leuk! Bedankt en blijf vooral reageren!
PS3: Een jongen van het footballteam vroeg me vrijdag: 'So, in which part of the Netherlands do you live? Norway, Sweden or Finland?', Ik: 'Uuh, That's like Scandinavia', Hij weer: 'Oh crap, now Goreville sucks too..'. Vienna en Goreville zijn twee rivalen, en uit Goreville maakten ze die gasten uit Vienna belachelijk omdat ze zo weinig van Europa wisten enzo (vorige blog: Netherlands <> Holland), maar nu kunnen ze dus niets meer zeggen.

Navy over nuts 25 blue!!!

Jullie zullen nu vast wel denken: 'Waar heeft die gast het nou weer over?!'. Nou, dat dacht ik dus ook toen ik het voor de eerste keer hoorde; football is some kind of magic. Je ziet een groep gasten hurken, de coach roept iets en een paar tellen later hoor je een hoop gebots en zie je iemand wegrennen met de football, zelfs na 4 reps stond ik daar nog met m'n ogen te knipperen...

De eerste footballpractice waar ik de vorige blog over schreef viel qua hitte nog mee, het regende en er was storm opkomst dus de hitte nam wat af. Ondanks dat was het nog steeds niet te harden, ik stond het overgrote deel van de training langs de kant maar het zweet gutste van me af. Tijdens de 'break' reden de meeste footballplayers naar de McDonalds of de Dairy Queen in de straat, ik kreeg een lift aangeboden en volgens de gouden regel van STS mag je nooit dingen afslaan. Eenmaal aangekomen bij de McDonalds kon het schouwspel beginnen, 1 van de 'grotere' spelers van het team maakte zijn filmstatus (je weet wel, hoe bepaalde rollen altijd zo typerend afgeschilderd worden in films over de USA) maar al te graag waar. Hij heeft het postuur, de kop en de (eet)manieren van de schoolbully; niet dat hij onaardig was ofzoiets, behalve voor de frietjes dan. Eenmaal terug op het practicefield mocht ik dan eindelijk ook aan een 'drill' meedoen - als free safety, volgens mij de makkelijkst bespeelbare plaats op het veld uiteraard - en mocht ik zowaar nog wat mensen omduwen met een hitbag. De pret stopte helaas ook al gauw want de training werd afgeblazen door hevig onweer.

De volgende dag stond natuurlijk in het teken van de eerste schooldag, de introductiedag, wat inhoud dat je je rooster krijgt plus elk vak bezoekt en verkent voor ongeveer 15 minuten. De schoolbus zou ons op komen halen, maar ze wisten nog niet precies hoelaat, we moesten dus gewoon vanaf 7:20 bij de wegstaan en dan maar kijken hoelaat de bus zou komen. Toen de bus eenmaal was gearriveerd (rond 7:40) en Robert en ik de schoolbus waren ingestapt keken we elkaar aan met allebei dezelfde gedachte: 'Waar zijn we beland?!'. Het was een schoolbus vol met kleine kinderen op weg naar de daycare, en dan vraagt de buschauffeur ook nog of we op weg zijn naar de high school! Even voor de goede orde, mijn rooster(onder voorbehoud):

1. English II
2. Information Processing (iets met computers)
3. PE (gym dus)
4. Chem II (de helft van het footballteam heeft dit, hoe simpel is het dan?)
5. US history (verplicht voor exchange students)
6. Spanish II (echt, de Spaanse uitspraak is geweldig, ze mogen er van mij wel een eigen taal van maken)
7. GOV117 (hier leer je over de US Government, een verplicht vak voor seniors, ik weet nog niet waar dat nummer voor staat, dat zegt ook iets...)

Na het welkomstpraatje van de principal en de sponsor werden we voorgesteld als 'de foreign exchange students'. Nou, meer heb je niet nodig om je een aap in een dierentuin te voelen. Niet dat ik het erg vond, het is best geinig dat er bijna gevochten wordt wie je mag helpen. De schooldag was snel voorbij, snel weer met de schoolbus terug en klaarmaken voor mijn tweede footballpractice. Welke dit keer bijna midden op de dag was en het dus echt bloedheet was. Na de training gingen we weer naar school om de rest van de equipment te krijgen (schoulderpads en die broekjes). Vanochtend hebben weer een practice gehad, de eerste met schoulderpads, en nu rammen ze elkaar dus ook op de grond. Die footballplayers zijn trouwens knotsgek en de meeste zijn echt oerdom. Niemand kent 'the Netherlands' (WHAT?! Neverland?) behalve als je dan Amsterdam zegt (I thought Amsterdam was like in Holland?). Vervolgens beginnen ze gelijk rookgebaren te maken en het alom bekende woord 'weed' uit te spreken, doelende op de status van Amsterdam bij de Amerikaanse schooljeugd: 'oord voor vakantie, maar vooral om goed high te worden, je flink klem te zuipen en vooral de hoeren te bezoeken'. Ze plannen nu een zoekactie om mijn adres in Nederland te achterhalen voor een verblijfplaats tijdens hun tour door Amsterdam, die ze willen afsluiten met het Oktoberfest in Duitsland met Robert.

Vandaag(zaterdag dus) hadden Robert en ik ook een meeting met Julie, onze Paxcoordinator, om even kennis te maken. We gingen even ergens lunchen en zouden dan weer terug zijn en hoe kan het ook anders, zo Amerikaans als we al zijn gaan we lunchen bij de Dairy Queen... Daar waar de helft van de seniors werkt van school en we dus ook meteen weer worden herkent als de foreign exchange students, gek genoeg juist door de enige medewerker die niet naar school gaat in Vienna maar naar Goreville (20miles down the road).

Na de lunch met Julie gingen we met Judy (wat grappig die namen, niet?) naar Paducah, Kentucky (zo zegt iedereen dat hier, of je met Paducah ook nog een andere plaats kan bedoelen waar je 'even' naartoe gaat) om eerst naar de shopping mall te gaan en daarna naar de bios om Salt te bekijken. Op de terugweg zijn we nog door Metropolis ('Home of Superman') gereden, ik was helaas mijn fototoestel vergeten, maar Judy heeft al gezegd dat we hier sowieso nog terugkomen om op de foto te gaan met Superman!

Dan was het dan wel weer voor nu, tot snel!

It's HOT!

Hierbij mijn eerste verhaal vanuit de USA, ik heb er nu wat tijd voor aangezien het veel te heet is om buiten te zijn, maar toch ben ik zo gek om me straks met 100 graden Fahrenheit buiten te wagen voor mijn eerste footballtraining. Nou waar begon het allemaal...

De vluchten waren eigenlijk goed te doen, dit kwam vooral omdat het gezelschap erg goed was, het was zowaar nog lastig om afscheid van iedereen te nemen. De beveiliging op de vliegvelden viel dan ook wel weer mee. Het enige wat ik nog over de reis kwijt kan is de vertraging van de vlucht van Chicago naar St. Louis wegens onweer. Eenmaal aangekomen stonden Chris en Judy ons op te wachten en gelukkig zijn we naar huis gegaan want na een reis van zo'n 26 uur was ik in ieder geval bekaf.

De volgende dag zijn we eerst naar school gegaan voor wat uitleg en het kiezen van de vakken, of in ieder geval iets wat er op leek, want een echt goede constructie hebben ze niet. We moesten maar aangeven wat we leuk vonden en daar maken ze dan weer een selectie van, vrijdag zien we wel verder, dan hebben we een 15minuten durende introductie van alles. Daarna moesten we door naar een soort kliniek voor de 'medische keuring', wat nodig is om ook maar aan ee sport mee te kunnen doen. Het stelt niet zoveel voor, oogtest, hartslag meten, wat jumping jacks en nog een klein onderzoekje van de plaatselijke dokter. Vanochtend waren we weer op school om de uitslagen te brengen, toen kwam de schoolarts er gelijk aangesneld voor het een en ander. Zo zal ze onze vaccinaties ook even willen checken en zal ze haar studenten de opdracht geven om ons rond te leiden. Verder hebben we ook de footballcoach gesproken en hij vertelde ons dat de training vanmiddag was, aangezien het dan wat koeler zou zijn (of het nou 35 graden is of 38, maakt voor mijn idee nou ook weer niet uit). De training bestaat uit 2 delen van 2uur, met een pauze van 45 minuten ertussen; flink aan de bak dus.

Dat zijn de 'highlights'voor zover, de rest van de dingen waren meer de dagelijks terugkerende zaken zoals de walmart (die voor een behoorlijk kleine plaats echt belachelijk groot is) of het eten (wat niet gezond maar ook niet weer zo ongezond is). En oja, op O Hare is het zo erg dat ze er een McDonalds hebben om de zoveel meter, dat je gewoon gelijk een nieuwe burger kan kopen als je hem op hebt...

Genoeg voor nu, tot snel!

Ik ga 10 maanden naar de USA en neem mee...

...1 Hele volle koffer van wel 23 kilo! Of eigenlijk iets meer, maar zo zijn nou eenmaal de regels. Zelfs al zoek je de grootst mogelijke koffer thuis, je hem niet vol stopt met je selectie, je selectie van je selectie of zelfs ook maar je selectie van je selectie van je selectie; dan nog past het er niet allemaal in! Niets dan blijdschap en euforie toen ik het eindelijk voor elkaar kreeg om met behulp van de selectie van de selectie van de selectie van de selectie de koffer uiteindelijk goed vol te krijgen. Helaas was dit gevoel van korte duur toen het gewicht van dit alles op de weegschaal verscheen: 26kilo exact! Ach, het moet dan maar zo zijn, maar in feite blijft het gewoon onbegonnen werk.

Dit zal tevens ook mijn laatste blog in Nederland worden voor vertrek, maar dat spreekt toch wel voor zich. Morgen vroeg in de ochtend(03:00uur!) vertrek ik dan eindelijk om na een lange dag reizen aan te komen in Vienna(ong. 23:00uur lokale tijd)! Al met al dus een reis van zo'n 26uur... Voor de goede orde nog even mijn vluchten in een rijtje:

• Amsterdam Schiphol naar London Heathrow (vertrek: 7:20; aankomst: 7:35 lokale tijd)
• London Heathrow naar Chicago O'Hare (vertrek 11:45; aankomst 14:15 lokale tijd)
• Chicago O'Hare naar St. Louis Lambert (vertrek 18:30; aankomst 19:40)

In St. Louis worden we (Robert en ik) dan opgehaald door Chris en Judy om vervolgens nog zo'n 2,5 uur in de auto te zitten naar Vienna. Vanaf dan zal ik 10 maanden gaan wonen in het huisje waar ik al eerder over schreef, hier nog even het complete adres:

Erik de Weerd
3075 Old Metropolis Road
Vienna, IL 62995
USA

Dit is wel weer genoeg informatie voor nu, ik hoop dat ik spoedig iets van me kan laten horen uit Amerika!

Het aftellen is begonnen...

Met nog 12 dagen voor hét vertrek is het wel een keer nodig om hier een inleidend stukje te plaatsen. Mijn idee om na de middelbare school een jaar naar het buitenland te gaan bestond al een tijdje, maar werd pas concreet na het bezoeken en voornamelijk het lezen van blogs van anderen vorig jaar augustus. Uiteindelijk kon de echte voorbereiding in oktober beginnen, hier werd ik namelijk toegelaten voor het highschool programma 2010-2011. Veel regel- en papierwerk later hoorde ik in februari dat ik een gastgezin had, dit maakte het nog een beetje harder om de aandacht bij school te houden, want dat diploma moest toch nog wel even gehaald worden. Uiteindelijk is het allemaal gelukt en ben ik zonder onvoldoendes voor mijn VWO-examen geslaagd, op naar de USA!

Zoals ik al schreef ben ik sinds februari om de hoogte van mijn gastgezin, bestaande uit Judy, Chris en Bernice Kostans. Judy is medical biller, Chris is een surveillance agent. 'Oma' Bernice woont in haar eigen aangesloten appartement. Ze hebben ook een dochter, maar ze is al uit huis en woont samen in Iowa. Ze wonen in een - om de welkomsbrief maar even te quoten - 'large 4 bedroom house' in het natuurrijke Vienna, Illinois. Vienna telt zo'n 1200 tot 1300 inwoners maar is dan wel weer voorzien van een Dairy Queen, Subway én McDonalds. Bovendien beschikt Vienna ook over een high school, waar ik dus naartoe zal gaan, genaamd Vienna High School. Deze telt zo'n 400 studenten, een vrij kleine maar daarom niet minder gezellige high school. Naast mij zal er bij de familie Kostans ook Robert uit Duitsland geplaatst worden; een double placement. Het huis heeft een basement met 50' TV met zo'n 1200 films, pooltafel, arcade games en nog veel meer. Bovendien hebben ze een quad dus qua vermaak moet dat wel goed komen. Het huis ligt iets van Vienna af, voor degene die het op willen zoeken: 3075 Old Metropolis Road, Vienna, Illinois.

Nu ik mijn visum, vluchtinfo en zo'n beetje al de andere informatie binnen heb kan zo langzamerhand het inpakken beginnen. Voordat ik het weet is het de dag van vertrek, de tijd vliegt voorbij.

Dat is wel genoeg voor nu, tot snel!