Jullie zullen nu vast wel denken: 'Waar heeft die gast het nou weer over?!'. Nou, dat dacht ik dus ook toen ik het voor de eerste keer hoorde; football is some kind of magic. Je ziet een groep gasten hurken, de coach roept iets en een paar tellen later hoor je een hoop gebots en zie je iemand wegrennen met de football, zelfs na 4 reps stond ik daar nog met m'n ogen te knipperen...

De eerste footballpractice waar ik de vorige blog over schreef viel qua hitte nog mee, het regende en er was storm opkomst dus de hitte nam wat af. Ondanks dat was het nog steeds niet te harden, ik stond het overgrote deel van de training langs de kant maar het zweet gutste van me af. Tijdens de 'break' reden de meeste footballplayers naar de McDonalds of de Dairy Queen in de straat, ik kreeg een lift aangeboden en volgens de gouden regel van STS mag je nooit dingen afslaan. Eenmaal aangekomen bij de McDonalds kon het schouwspel beginnen, 1 van de 'grotere' spelers van het team maakte zijn filmstatus (je weet wel, hoe bepaalde rollen altijd zo typerend afgeschilderd worden in films over de USA) maar al te graag waar. Hij heeft het postuur, de kop en de (eet)manieren van de schoolbully; niet dat hij onaardig was ofzoiets, behalve voor de frietjes dan. Eenmaal terug op het practicefield mocht ik dan eindelijk ook aan een 'drill' meedoen - als free safety, volgens mij de makkelijkst bespeelbare plaats op het veld uiteraard - en mocht ik zowaar nog wat mensen omduwen met een hitbag. De pret stopte helaas ook al gauw want de training werd afgeblazen door hevig onweer.

De volgende dag stond natuurlijk in het teken van de eerste schooldag, de introductiedag, wat inhoud dat je je rooster krijgt plus elk vak bezoekt en verkent voor ongeveer 15 minuten. De schoolbus zou ons op komen halen, maar ze wisten nog niet precies hoelaat, we moesten dus gewoon vanaf 7:20 bij de wegstaan en dan maar kijken hoelaat de bus zou komen. Toen de bus eenmaal was gearriveerd (rond 7:40) en Robert en ik de schoolbus waren ingestapt keken we elkaar aan met allebei dezelfde gedachte: 'Waar zijn we beland?!'. Het was een schoolbus vol met kleine kinderen op weg naar de daycare, en dan vraagt de buschauffeur ook nog of we op weg zijn naar de high school! Even voor de goede orde, mijn rooster(onder voorbehoud):

1. English II
2. Information Processing (iets met computers)
3. PE (gym dus)
4. Chem II (de helft van het footballteam heeft dit, hoe simpel is het dan?)
5. US history (verplicht voor exchange students)
6. Spanish II (echt, de Spaanse uitspraak is geweldig, ze mogen er van mij wel een eigen taal van maken)
7. GOV117 (hier leer je over de US Government, een verplicht vak voor seniors, ik weet nog niet waar dat nummer voor staat, dat zegt ook iets...)

Na het welkomstpraatje van de principal en de sponsor werden we voorgesteld als 'de foreign exchange students'. Nou, meer heb je niet nodig om je een aap in een dierentuin te voelen. Niet dat ik het erg vond, het is best geinig dat er bijna gevochten wordt wie je mag helpen. De schooldag was snel voorbij, snel weer met de schoolbus terug en klaarmaken voor mijn tweede footballpractice. Welke dit keer bijna midden op de dag was en het dus echt bloedheet was. Na de training gingen we weer naar school om de rest van de equipment te krijgen (schoulderpads en die broekjes). Vanochtend hebben weer een practice gehad, de eerste met schoulderpads, en nu rammen ze elkaar dus ook op de grond. Die footballplayers zijn trouwens knotsgek en de meeste zijn echt oerdom. Niemand kent 'the Netherlands' (WHAT?! Neverland?) behalve als je dan Amsterdam zegt (I thought Amsterdam was like in Holland?). Vervolgens beginnen ze gelijk rookgebaren te maken en het alom bekende woord 'weed' uit te spreken, doelende op de status van Amsterdam bij de Amerikaanse schooljeugd: 'oord voor vakantie, maar vooral om goed high te worden, je flink klem te zuipen en vooral de hoeren te bezoeken'. Ze plannen nu een zoekactie om mijn adres in Nederland te achterhalen voor een verblijfplaats tijdens hun tour door Amsterdam, die ze willen afsluiten met het Oktoberfest in Duitsland met Robert.

Vandaag(zaterdag dus) hadden Robert en ik ook een meeting met Julie, onze Paxcoordinator, om even kennis te maken. We gingen even ergens lunchen en zouden dan weer terug zijn en hoe kan het ook anders, zo Amerikaans als we al zijn gaan we lunchen bij de Dairy Queen... Daar waar de helft van de seniors werkt van school en we dus ook meteen weer worden herkent als de foreign exchange students, gek genoeg juist door de enige medewerker die niet naar school gaat in Vienna maar naar Goreville (20miles down the road).

Na de lunch met Julie gingen we met Judy (wat grappig die namen, niet?) naar Paducah, Kentucky (zo zegt iedereen dat hier, of je met Paducah ook nog een andere plaats kan bedoelen waar je 'even' naartoe gaat) om eerst naar de shopping mall te gaan en daarna naar de bios om Salt te bekijken. Op de terugweg zijn we nog door Metropolis ('Home of Superman') gereden, ik was helaas mijn fototoestel vergeten, maar Judy heeft al gezegd dat we hier sowieso nog terugkomen om op de foto te gaan met Superman!

Dan was het dan wel weer voor nu, tot snel!