Zoals beloofd, en ook wel verwacht een blog na de geweldigste week dit jaar: Hawai'i! De drang om naar huis te gaan in dit alles behalve bruisende dorp begint toch ook wel gestaag toe te nemen en een weekje naar dat eiland vol magie heeft dat ook zeker niet weggenomen. Mensen vragen me de laatste tijd wel of ik naar huis wil, iets dat ik zo langzamerhand wel beantwoord met een enthousiaste 'JA'. Ze antwoorden vervolgens allemaal hetzelfde: 'Ah, homesick?', wat ik dan beantwoord met: 'I'm not homesick, I'm just Viennasick.' Ik vind het wel passend. Eerst maar eens kijken of ik nog iets te vertellen heb dat niet met Hawai'i te maken heeft, en dat is héél moeilijk!

De tijd na de vorige blog vloog toch wel voorbij, voordat ik het wist was het tijd voor de tweede (en laatste!) vakantie dit jaar: spring break! In de hele vakantie had ik precies twee dingen om naar uit te kijken, beide in het eerste weekend; theoretisch eigenlijk dus nog niet eens vakantie. De eerste zaterdag hadden we dan eindelijk de langverwachte trip met de andere uitwisselingsstudenten uit de regio. Deze ging niet, zoals eerder aangekondigd naar Chicago, maar naar Lambert's café in Sikeston, Missouri. Het is beter dan helemaal geen trip! Lambert's is eigenlijk gewoon een grote vreetkeet maar dan opgepimpt. Zo smijten ze met brood door het hele restaurant waarbij je alleen maar je hand op hoeft te steken om er één naar je toe geslingerd te krijgen. Erg leuk, zeker als je op het laatste moment je hand wegtrekt en het stuk brood ziet landen op iemand anders z'n bord, of nog beter, tegen het hoofd! Na een uurtje was dat ook weer voorbij en ging iedereen weer naar huis, het was bijna genoeg om even leuk bij te praten, laat staan de nieuwe gezichten even te ondervragen...

De daaropvolgende dag was het dan tijd voor de eerste maaibeurt van het jaar, aangezien de temperatuur hier al een geringe tijd zo rond de 20 graden hangt; met uitschieters naar de 30! Zoals ik ook wel eerder verteld heb, is het grasmaaien hier een behoorlijke taak, zo'n vier uur zitten rammelen op het zitmaaiertje. Ik had er vrede mee, het was een mooie gelegenheid om nog een kleurtje te krijgen en zo te voorkomen dat je als een wit stuk vlees levend verbrand in die krachtige oven genaamd Hawai'i. Die middag was het dan tijd voor het hoogtepunt van de vakantie, Robert en ik zouden in Paducah gedropt worden door Chris en de resterende tijd voor onszelf hebben. Iets was echt als een dagje uit voelde, aangezien het altijd zo'n gejaarg is als je met iemand anders op stap bent. Het zegt genoeg als ik zeg dat we de meeste aankopen nog bij de Walmart hebben gedaan, maar het was gezellig; en daar gaat het om.

De rest van de vakantie was het geweldig weer en hebben we voornamelijk doorgebracht met wandelen, tennissen en overgooien met de football; aangezien dat wel de meest creatieve opties zijn met dit weer rondom dit huis. Tegen het einde van de vakantie werd ik dan wel weer enthousiast, dit natuurlijk omdat het niet lang meer zou duren voordat ik naar Hawai'i zou vertrekken!

Ik vertrok, na twee dagen nog op school gezeten te hebben, op woensdag vroeg in de ochtend. Om precies te zijn was ik twee uur eerder aanwezig dan mijn vliegtijd vanaf Marion Regional Airport (een vliegveld met één gate en vier vluchten per dag), maar dat maakte me niets uit, want ik zou die dag naar Hawai'i gaan. Dat ik naar St. Louis moest vliegen in een 6-persoons vliegtuigje waarbij het opstijgen en het landen aanvoelden als hevige turbelentie maakte me allemaal niet uit, want ik zou die dag in Hawai'i aankomen. De resterende vluchten gingen heel vloeiend. Zo heb ik op de vlucht van Salt Lake City naar Honolulu dan ook eindelijk de nieuwste Harry Potter kunnen kijken, het woorde 'nieuwe' durf ik al niet meer te gebruiken. En Little Fockers, het vervolg van Meet de Fockers/Parents. Ook leuk was de man die naast me zat; die me, na me eerste bekeken te hebben voor zo'n vijf minuten, vroeg of ik van het leger was. Ach, ik zie het als een compliment.

Eenmaal aangekomen op Hawai'i werd ik samen met een aantal andere studenten naar het hotel gebracht. Ik was toch wel enigszinds verrast, blijkbaar heet Florida niet voor niets de 'Sunshine State', aangezien het me niet zou verbazen als er meer zonneschijn is daar dan op Hawai'i. In de loop van de week leerde ik echter wel dat Hawai'i een hele andere magie heeft. Aangekomen bij het hotel werden we verwelkomd door Uta, die ons een bloemenketting (Lei) aanbood. Samen met Reggie zou ze ons die week begeleiden. Die avond hadden we het 'welkomst-diner', wat plaatstvond in Chili's, een restaurantketen in de USA. Wanneer iedereen dan gearriveerd was, was daar het echte welkomstpraatje van Uta en Reggie, wat natuurlijk gepaard ging met het uitleggen van de regels! Het zou de pret echter niet drukken die week en gelukkig is er niemand voor het einde van de week weggestuurd (i.t.t. de andere groep). Tot mijn grote verbazing waren er een totaal van vier Nederlanders, ik had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien hier in Amerika! Meestal bestaat het vooral uit Scandinaviërs en Duitsers, die warener nu natuurlijk ook weer; maar dat maakte me niets uit, Nederland was(ruim) vertegenwoordigd!

De week heb ik onder andere leren surfen, een rondtour rond het eiland gemaakt met bezoeken aan de Dole bananen plantage, Macadamianut plantage en Matsumoto's shave ice gegeten (net als Tom Hanks!). Daarnaast gewandeld door het regenwoud naar een waterval, Diamondhead (een uitgestorven vulkaan) beklommen en Ala Moana (de op-één-na grootste shopping mall in Amerika) bezocht; wat natuurlijk wel een hele prestatie is. Natuurlijk hebben we Pearl Harbor en in het speciaal de U.S.S. Arizona bezocht, gesnorkeld in Hanauma bay, een catamarantocht gehad en een Hawaiiaanse Lu'au bijgewoond. Een Lu'au is een traditioneel feest met de Hula enz. Nou hebben ze het hier natuurlijk wel wat meer voor toeristen gemaakt, maar het blijft geweldig om naar te kijken.

Maar voor mij was dit niet zozeer hetgeen wat deze reis zo speciaala maakte, dat zijn natuurlijk de mensen waarmee je reist. Het is zo bijzonder dat die groep, 33 personen groot, eigenlijk zo verschillend is en we elkaar toch allemaal in één ding kunnen vinden. Iets dat eigenlijk niet eens van onszelf is, namelijk de Engelse taal. Ik sta er nog dagelijks bij stil (voor zover ik dat mag zeggen aangezien ik nu vier dagen thuis ben) dat we eigenlijk met z'n allen maar gedropt zijn op een vreemd eiland en elkaar hebben weten te vinden met een taal die voor iedereen vreemd is; en dat is precies het doel van een uitwisselingsjaar. Dit alles volledig in praktijk gebracht daar op Hawai'i, ik noem het maar even het wonder van Hawai'i; en ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken. Misschien was het dat wel, dat me op mijn lippen heeft doen bijten om maar niet te huilen bij het gedag zeggen; iets dat ik maar één keer eerder heb hoeven doen: op Schiphol bij het gedag zeggen van mijn ouders en mijn zusje...

Dit lijkt mij een waardig einde van deze blog, dat ik een uur heb vastgezeten in de Walmart wegens een tornado vergeet ik dan wel. Of ik weet wanneer de volgende blog is? Nee, geen idee. Dat zou zo maar eens over 49 dagen kunnen zijn, als ik weer thuis ben; of over 20 dagen, als de school is afgelopen; of misschien volgende week? Only time will tell...

Aloha en Mahalo voor het lezen!

En natuurlijk allemaal een gelukkig pasen (oftewel een happy easter)! Dankje Robin, aka Schtinky, voor deze attente reactie!