Last but not least...

Hier dan, met nog twee dagen voor vertrek, mijn laatste blog vanuit de USA. Erg veel is er sinds ik terug kwam van Hawai'i niet gebeurd, ik hou het dan ook maar kort en krachtig.

De laatste drie weken school gingen behoorlijk snel voorbij, en het schoolwerk stelde niet erg veel meer voor (voor zover daar wel sprake van zou zijn). De seniors krijgen zoals gebruikelijk eerder vrij dan de rest van de school en hoeven ook niet extra naar school voor de gemiste dagen door bv. sneeuwvrij. Wat er dus voor zorgde dat 13 mei mijn laatste schooldag was, en ik heb me er toch naar uit gekeken! Achteraf kan ik wel zeggen dat ik school toch wel enigszinds gemist heb.

De daaropvolgende dinsdag, 17 mei, hadden we dan de eerste en enige graduation practice. Alles werd doorgelopen en na zo'n 3 uurtjes konden we weer naar huis. Hier kregen we ook onze Cap & Gowns. Deze polyester tenten, die bij iedereen te groot uitvielen, veroorzaakten dan ook na enige minuten al zweetdruppels bij de meerderheid, iets wat niet veel goeds voorspelde voor de echte graduation; waarbij de te kleine gym gevuld is met teveel mensen en de temperatuur toch vrij makkelijk kan oplopen naar 40 graden, wat dus ook het geval was bij de graduation 3 dagen later. Een leuke ervaring was het wel, en omdat het zo'n kleine school is, kon er wat meer aandacht besteed worden aan alle studenten wat het een stuk interessanter maakte. Na graduation was het tijd voor Project Graduation. Iets waar de seniors een jaar lang geld voor inzamelen. Meestal is dit een trip met de klas naar een attractiepark, dit keer werden er wat leuke bezigheden in school opgezet. Ik heb me de hele avond vermaakt, en vond het dus ook een geslaagd einde van het schooljaar. Het ging door tot diep in de nacht, en aan het einde kreeg elke aanwezige senior ook nog 130 dollar mee naar huis! Dit omdat er meer geld was ingezameld dan uitgegeven.

De avond van de graduation practice was ook het Academic Awards Dinner. Hier worden de scholieren met hoge gemiddelden in het zonnetje gezet en krijgen een leuk certificaat. Ik heb ook wat prijzen in ontvangst mogen nemen, 4 in totaal om precies te zijn. De prijs voor hoogste gemiddelde in Spaans, in Resource Management, in US History en in US Government. Met name de laatste twee ben ik toch wel trots op.

Het weekend van onze graduation zijn we ook met Judy en Chris naar Iowa gegaan, om de graduation van hun dochter bij te wonen. Deze 2-daagse trip was verder niet heel bijzonder. Alleen kan ik nu wel zeggen dat Iowa bij uitstek de lelijkste staat is, en dat 'aan de snelweg wonen' hier iets te letterlijk genomen wordt. De graduation werd op het laatste ook nog vertraagd omdat iedereen weer moest vluchten voor een tornado.

De laatste paar weken heb ik toch met Robert vooral thuis doorgebracht. Wel ben ik een aantal keer uit eten geweest, en ik ben twee keer naar Holiday World geweest; beide keren met een gratis kaartje! Ik moet zeggen, ik ben geen attractieparkenmens, het is meestal veel te druk en de wachttijden irriteren me verschrikkelijk, maar Holiday World heeft me positief verrast. Het is gelegen in het plaatsje Santa Claus, en staat dus ook in het teken van de feestdagen, met Kerstmis voorop. Het hele park staat vol met 'Oasis', waar je zelf gratis drinken kan pakken wanneer je wil. Daarnaast staan er overal stands met zonnebrandcreme en de rest van de prijzen zijn 3x goedkoper dan alle andere attractieparken. Beide keren had ik geweldig weer, wat dan ook weer van pas kwam bij het waterpark. Het was gelukkig vele malen beter dan de eerdere ervaring in Six Flags Chicago!

Over twee dagen vertrek ik vanuit St. Louis naar Chicago, om vanuit daar via Londen naar Amsterdam te vliegen; waar ik 13 juni rond 14:10 eindelijk weer voet op Nederlandse bodem zet. Hierbij wil ik dan ook iedereen bedanken voor het lezen, en in het speciaal degene die de moeite hebben genomen om te reageren! Ook bedankt voor de kaarten die zijn gestuurd!

Tot ziens!

I'm not homesick, I'm just Viennasick

Zoals beloofd, en ook wel verwacht een blog na de geweldigste week dit jaar: Hawai'i! De drang om naar huis te gaan in dit alles behalve bruisende dorp begint toch ook wel gestaag toe te nemen en een weekje naar dat eiland vol magie heeft dat ook zeker niet weggenomen. Mensen vragen me de laatste tijd wel of ik naar huis wil, iets dat ik zo langzamerhand wel beantwoord met een enthousiaste 'JA'. Ze antwoorden vervolgens allemaal hetzelfde: 'Ah, homesick?', wat ik dan beantwoord met: 'I'm not homesick, I'm just Viennasick.' Ik vind het wel passend. Eerst maar eens kijken of ik nog iets te vertellen heb dat niet met Hawai'i te maken heeft, en dat is héél moeilijk!

De tijd na de vorige blog vloog toch wel voorbij, voordat ik het wist was het tijd voor de tweede (en laatste!) vakantie dit jaar: spring break! In de hele vakantie had ik precies twee dingen om naar uit te kijken, beide in het eerste weekend; theoretisch eigenlijk dus nog niet eens vakantie. De eerste zaterdag hadden we dan eindelijk de langverwachte trip met de andere uitwisselingsstudenten uit de regio. Deze ging niet, zoals eerder aangekondigd naar Chicago, maar naar Lambert's café in Sikeston, Missouri. Het is beter dan helemaal geen trip! Lambert's is eigenlijk gewoon een grote vreetkeet maar dan opgepimpt. Zo smijten ze met brood door het hele restaurant waarbij je alleen maar je hand op hoeft te steken om er één naar je toe geslingerd te krijgen. Erg leuk, zeker als je op het laatste moment je hand wegtrekt en het stuk brood ziet landen op iemand anders z'n bord, of nog beter, tegen het hoofd! Na een uurtje was dat ook weer voorbij en ging iedereen weer naar huis, het was bijna genoeg om even leuk bij te praten, laat staan de nieuwe gezichten even te ondervragen...

De daaropvolgende dag was het dan tijd voor de eerste maaibeurt van het jaar, aangezien de temperatuur hier al een geringe tijd zo rond de 20 graden hangt; met uitschieters naar de 30! Zoals ik ook wel eerder verteld heb, is het grasmaaien hier een behoorlijke taak, zo'n vier uur zitten rammelen op het zitmaaiertje. Ik had er vrede mee, het was een mooie gelegenheid om nog een kleurtje te krijgen en zo te voorkomen dat je als een wit stuk vlees levend verbrand in die krachtige oven genaamd Hawai'i. Die middag was het dan tijd voor het hoogtepunt van de vakantie, Robert en ik zouden in Paducah gedropt worden door Chris en de resterende tijd voor onszelf hebben. Iets was echt als een dagje uit voelde, aangezien het altijd zo'n gejaarg is als je met iemand anders op stap bent. Het zegt genoeg als ik zeg dat we de meeste aankopen nog bij de Walmart hebben gedaan, maar het was gezellig; en daar gaat het om.

De rest van de vakantie was het geweldig weer en hebben we voornamelijk doorgebracht met wandelen, tennissen en overgooien met de football; aangezien dat wel de meest creatieve opties zijn met dit weer rondom dit huis. Tegen het einde van de vakantie werd ik dan wel weer enthousiast, dit natuurlijk omdat het niet lang meer zou duren voordat ik naar Hawai'i zou vertrekken!

Ik vertrok, na twee dagen nog op school gezeten te hebben, op woensdag vroeg in de ochtend. Om precies te zijn was ik twee uur eerder aanwezig dan mijn vliegtijd vanaf Marion Regional Airport (een vliegveld met één gate en vier vluchten per dag), maar dat maakte me niets uit, want ik zou die dag naar Hawai'i gaan. Dat ik naar St. Louis moest vliegen in een 6-persoons vliegtuigje waarbij het opstijgen en het landen aanvoelden als hevige turbelentie maakte me allemaal niet uit, want ik zou die dag in Hawai'i aankomen. De resterende vluchten gingen heel vloeiend. Zo heb ik op de vlucht van Salt Lake City naar Honolulu dan ook eindelijk de nieuwste Harry Potter kunnen kijken, het woorde 'nieuwe' durf ik al niet meer te gebruiken. En Little Fockers, het vervolg van Meet de Fockers/Parents. Ook leuk was de man die naast me zat; die me, na me eerste bekeken te hebben voor zo'n vijf minuten, vroeg of ik van het leger was. Ach, ik zie het als een compliment.

Eenmaal aangekomen op Hawai'i werd ik samen met een aantal andere studenten naar het hotel gebracht. Ik was toch wel enigszinds verrast, blijkbaar heet Florida niet voor niets de 'Sunshine State', aangezien het me niet zou verbazen als er meer zonneschijn is daar dan op Hawai'i. In de loop van de week leerde ik echter wel dat Hawai'i een hele andere magie heeft. Aangekomen bij het hotel werden we verwelkomd door Uta, die ons een bloemenketting (Lei) aanbood. Samen met Reggie zou ze ons die week begeleiden. Die avond hadden we het 'welkomst-diner', wat plaatstvond in Chili's, een restaurantketen in de USA. Wanneer iedereen dan gearriveerd was, was daar het echte welkomstpraatje van Uta en Reggie, wat natuurlijk gepaard ging met het uitleggen van de regels! Het zou de pret echter niet drukken die week en gelukkig is er niemand voor het einde van de week weggestuurd (i.t.t. de andere groep). Tot mijn grote verbazing waren er een totaal van vier Nederlanders, ik had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien hier in Amerika! Meestal bestaat het vooral uit Scandinaviërs en Duitsers, die warener nu natuurlijk ook weer; maar dat maakte me niets uit, Nederland was(ruim) vertegenwoordigd!

De week heb ik onder andere leren surfen, een rondtour rond het eiland gemaakt met bezoeken aan de Dole bananen plantage, Macadamianut plantage en Matsumoto's shave ice gegeten (net als Tom Hanks!). Daarnaast gewandeld door het regenwoud naar een waterval, Diamondhead (een uitgestorven vulkaan) beklommen en Ala Moana (de op-één-na grootste shopping mall in Amerika) bezocht; wat natuurlijk wel een hele prestatie is. Natuurlijk hebben we Pearl Harbor en in het speciaal de U.S.S. Arizona bezocht, gesnorkeld in Hanauma bay, een catamarantocht gehad en een Hawaiiaanse Lu'au bijgewoond. Een Lu'au is een traditioneel feest met de Hula enz. Nou hebben ze het hier natuurlijk wel wat meer voor toeristen gemaakt, maar het blijft geweldig om naar te kijken.

Maar voor mij was dit niet zozeer hetgeen wat deze reis zo speciaala maakte, dat zijn natuurlijk de mensen waarmee je reist. Het is zo bijzonder dat die groep, 33 personen groot, eigenlijk zo verschillend is en we elkaar toch allemaal in één ding kunnen vinden. Iets dat eigenlijk niet eens van onszelf is, namelijk de Engelse taal. Ik sta er nog dagelijks bij stil (voor zover ik dat mag zeggen aangezien ik nu vier dagen thuis ben) dat we eigenlijk met z'n allen maar gedropt zijn op een vreemd eiland en elkaar hebben weten te vinden met een taal die voor iedereen vreemd is; en dat is precies het doel van een uitwisselingsjaar. Dit alles volledig in praktijk gebracht daar op Hawai'i, ik noem het maar even het wonder van Hawai'i; en ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken. Misschien was het dat wel, dat me op mijn lippen heeft doen bijten om maar niet te huilen bij het gedag zeggen; iets dat ik maar één keer eerder heb hoeven doen: op Schiphol bij het gedag zeggen van mijn ouders en mijn zusje...

Dit lijkt mij een waardig einde van deze blog, dat ik een uur heb vastgezeten in de Walmart wegens een tornado vergeet ik dan wel. Of ik weet wanneer de volgende blog is? Nee, geen idee. Dat zou zo maar eens over 49 dagen kunnen zijn, als ik weer thuis ben; of over 20 dagen, als de school is afgelopen; of misschien volgende week? Only time will tell...

Aloha en Mahalo voor het lezen!

En natuurlijk allemaal een gelukkig pasen (oftewel een happy easter)! Dankje Robin, aka Schtinky, voor deze attente reactie!

Long time no see...

Het is eigenlijk al veel te lang geleden dat ik hier weer iets neergezet heb, maar geloof me, het is moeilijk een verhaal te maken als er geen stof is om over te schrijven; en wat dat betreft zit Vienna een beetje in die komkommercrisis. Als je de natuur hebt gezien, aan het 'winkelen' bent geweest in Marion, Carbondale en Paducah of een kampvuur hebt bijgewoond; dan heeft Vienna niet veel verassingen meer. Dan moet je jezelf maar bezig houden met het leren van de handstand, het op handen lopen, de vertical push-up zonder een muur of dat fantastische dansspel op de Kinect natuurlijk.

Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat het nodige beetje afwisseling overkwam vanuit Nederland in de vorm van mijn ouders en mijn zusje. Samen zijn we naar Orlando, Florida gegaan voor een paar dagen om onder andere Disney World en Universal Studios te bezoeken. Een mooie gelegenheid om weer een studje ander Amerika te zien dan Chicago of Zuid-Illinois. Daarnaast was het ook gewoon leuk, erg leuk.

De dag nadat ik weer terug was in Vienna had ik een uitstapje met de Information Processing klas naar het Shawnee Community College voor de business skills dag. Hier zijn er verschillende tests, waar je van tevoren voor wordt aangewezen door je docent(e). Ik heb die dag morgen meedoen aan Computer Concepts en Computer Processing. Natuurlijk waren er ook prijzen te verdienen, anders zou er in deze materialistische wereld natuurlijk nog geen kip meedoen. Ik heb in Computer concepts de 2de prijs gewonnen! Er staat ook een artikel op de website van SCC.

Last but not least ga ik volgende maand naar Hawaii, even een weekje weg uit het grauwe Vienna en genieten op dat paradijselijke eiland. Samen met andere exchange students zal ik het eiland dat gaan verkennen. Ik heb er zin in!

Met de snelheid van de afgelopen tijd kan ik toch wel met enige zekerheid zeggen dat de volgende blog dus pas na Hawaii zal komen, wat de laaste week van April is. Als er echter iets opvallends gebeurd, zal ik dat jullie natuurlijk niet onthouden. Deze blog is hiermee toch wel weer aan zijn einde gekomen dus...

Tot de volgende keer!

Rain is a good thing!

Hier dan toch weer een keer een verhaal, speciaal opgedragen aan Matthijs 'de Leider' Luxen, wiens verzoek ik natuurlijk niet kan en mag weigeren. Deze tijd in Vienna kan men het beste omschrijven als de komkommertijd, iedereen is weer aan het proberen om het ritme te vinden, wat toch niet al te moeilijk zou moeten zijn met dat 'alle-dagen-hetzelfde rooster', de realiteit is echter anders. Halve schoolweken door feestdagen en sneeuwdagen brengen dat vakantiegevoel keer op keer weer terug. Voordat het echte werk begint nog even een voetnoot, de titel heeft niets met regen te maken, ik snap totaal niet waarom ze dit nou als het agrarisch gebied zien, want regen valt er niet bijster veel.

Het is inmiddels alweer dik 2 weken geleden dat de kerstvakantie is afgelopen, ik zie dit dan ook maar even als mijn kans om iedereen nog een gelukkig nieuwjaar te wensen. In tegenstelling tot Kerstmis is oud & nieuw hier dus totaal niets, ik kan ook rustig zeggen dat Robert en ik de enige waren in dit huis die opbleven om dit heugelijke moment te vieren. De eerste schoolweek van het nieuwe jaar stond nog in het teken van het oude semester, aangezien de oorspronkelijke week in het water viel, of eigenlijk in de sneeuw dan.

Met het oude semester dan toch eindelijk afgerond konden we aan een nieuwe week beginnen! Ik heb dit semester geen US Government meer, wat ik wel fantastisch heb afgesloten, maar Resource Management. Resource Management gaat uitgebreid in op de aandelenmarkt (zo blijven mij de rampen bespaard die een impulsieve Libanees nog kan navertellen als de dag van gisteren), het aanschaffen van producten en het omgaan, het sparen van geld. Resource Management wordt gegeven door Mrs. McGinnis, de naam die een 'Voldemort'-effect heeft hier op school. Erg veel hoef ik er niet over te vertellen als ik zeg dat ze beter met kleuters kan gaan werken. Deze eerste week van het nieuwe semester werden we dan ook weer geteisterd door een sneeuwstorm waardoor er maarliefst 2cm sneeuw viel; aangezien dat natuurlijk een groot risico met zich meebrengt moest de school ook weer afgelast worden!

Dat, in combinatie met een lang weekend (Martin Luther King Jr.), gaf weer dat vakantiegevoel. Overigens zijn we in PE het nieuwe semester gestart met linedance, blijkbaar zijn de creatieve 'sporten' zoals kickball-muffleball-volleytennis op. Het is eigenlijk wel een succes, en keigrappig om te doen. Dat brengt me ook bij het volgende punt, de titelverklaring. Countrymusic. Je hoort het overal, onder andere iedere morgen in de schoolbus. De teksten van deze levensliederen zijn ook erg leerzaam, eentje heb ik kunnen oppikken dankzij al de zingende basisschool kinderen. 'Rain makes corn - corn makes whiskey - whiskey makes by baby all frisky! - ... - Rain is a good thing! Goed ook dat kinderen op hun 8ste al te horen krijgen dat whiskey top is.

Wat hier echt helemaal een hype is, is Zumba. Voor degene die het niet weten, het is gewoon dansen op muziek. Nou heeft Mrs. McGinnis Zumba-instructie dvd's gekocht zodat ze het thuis gewoon kan doen, dat bespaard dan benzine kosten + entree. Vandaar dat ze dan natuurlijk ook de connectie Zumba <> Resource Management maakte, want dat past er natuurlijk helemaal bij! Het was natuurlijk een groot succes, wat ze alleen niet had moeten doen is de dvd met de dansjes als 'Booty Shake' en 'Body Shake' aanzetten. Het testosteron in het iets te kleine klaslokaal liep dan ook behoorlijk snel op, helaas voor velen drukte ze de televisie maar uit toen 'Booby Shake' op het scherm verscheen.

Ik sluit met deze anekdote dan maar af, ze verwachten donderdag weer een 'sneeuwstorm' dus de kans is weer aanwezig dat ik weer een lang weekend aan mijn indrukwekkende lijst kan bijschrijven.

Tot snel!

Happy Holidays!

Ik ben zeer gelukkig dat ik dan toch iedereen gelukkige feestdagen kan wensen uit een wonderschoon wit landschap in het prachtige Vienna! Het was even afwachten, maar de sneeuw was tot gisteravond ver te zoeken. Het was voor Christmas Eve misschien wel het beste weer wat we konden hebben, al moesten de vele McDonalds bezoekers dit weer natuurlijk wel trotseren. Uiteraard hadden ze het er voor over, een feestmaal bij McDonalds; wie wil dat nou niet?

De laatste blog schreef ik op onze eerste sneeuwdag, die week kwamen daar nog 3 bij. Niet omdat het nou bleef sneeuwen, nee, de reden was dat eigenlijk niemand meer zin in school had en de kerstvakantie gewoon eerder kon komen. Onder het mom van 'de backroads are still slick' werd school afgelast op dinsdag, waarna we op woensdag nog wel moesten komen, om vervolgens donderdag en vrijdag weer te horen dat ze plotseling weer glad waren geworden. Ik werd onaangenaam verrast toen ik hoorde dat al deze gemiste dagen aan het eind van het jaar ingehaald moeten worden; gelukkig vernam ik al gauw dat dit niet voor de seniors geldt; ik hoop dus van harte dat dit dan ook de waarheid is.

De vakantie tot vandaag stond natuurlijk in het teken van kerst. Kerstcadeaus die nog gekocht moesten worden, fastfoodketens die veelvuldig adverteren met het 'beste' feestmaal, kerstfilms die 24 uur per dag uitgezonden worden en natuurlijk feest! Zo had ik dinsdag een Kerst Lock-In van de Beta Club. Ik denk dat er voor iedereen teveel nieuwe woorden in die zin staan, dus dat zal ik even uitleggen. Beta Club een een nationale vereniging voor high school scholieren die hoge grades hebben in school, en aangezien ik toch geen wedstrijden mag spelen met sport; heb ik maar besloten om dit dan maar te gaan doen. Bij een Lock-In worden we dan met z'n allen op school 'opgesloten' waar je dan een nacht doorbrengt met spelletjes, films en sport. Het was erg gezellig en dan ook zeker geslaagd, het deed mij dan weer denken aan die oude vertrouwde lannacht.

In verband met Chris' werk hebben we hier in huize Konstans gisteravond zowel het kerstdiner gehad als het uitpakken van alle cadeautjes. Het uitpakken van alle cadeautjes duurde zo ongeveer 2 keer zo lang dan het kerstdiner, wat bestond uit turkey, mashed potatoes, stuffing, cranberries, carrots, green beans, corn en biscuits. Inderdaad, we hadden dan ook erg veel cadeautjes. Zowel de ouders van Chris -Jan en Dino- als de dochter met haar vriend -Jennifer en Jason- kwamen over voor deze heugelijke avond. Ik heb onder andere een Eagles shirt met mijn naam erop, US Governmentboek, US muntenset, loungekleren en een boek over Chicago gekregen.

Vandaag staat er dan eigenlijk niets meer op het programma, en morgen, tsja, 2de Kerstdag hebben ze hier dus niet. Hier begint het weer te sneeuwen, vanavond is er weer football op de televisie en vanuit een nu nog witter Vienna wens ik iedereen nogmaals 'Happy Holidays'!

Snow Day!

Vorige week wederom geen blog, er was simpelweg niet echt iets om over te schrijven. Het was een rustige week, een soort stilte voor de storm; homecoming week brak langzaam aan!

Hoe goed het Vienna basketballteam ook begon, er is niet meer veel van te zien. Ze hebben nu de eerste 3 wedstrijden verloren; zelfs hun homecoming game. Ik hoop dat ze in ieder geval wat winnen, maar de hoge verwachting na het toernooi hebben ze niet waar kunnen maken. Erg veel lijkt dat niet uit te maken, want de wedstrijden trekken nog steeds enorm veel publiek.

Afgelopen maandag begon dat eindelijk homecoming week. Even de dagen op een rijtje: Maandag was classday (seniors zwart, juniors rood, sophomores roze en freshmen groen), dinsdag was het crazyday, woensdag twinday, donderdag Hollywoodday en vrijdag spiritday (schoolkleuren). Elke dag was er ook nog een activiteit waarmee, net als met het verkleden, punten waren te verdienen. Welke klas aan het eind van de week de meeste punten had, had deze week ‘gewonnen'. Het werd zogenaamd nog spannend, maar uiteraard hebben de seniors de week gewonnen. Vrijdagavond was er dan de homecoming game gevolgt door de homecoming ceremonie; de verkiezing van de King en Queen. De hele ceremonie duurde zo lang, dat er van de eigenlijke ‘Dance' nog zo'n half uurtje overbleef; heel erg rouwig was ik daar niet om, het was wel tijd om die vermoeiende week af te sluiten. Deze week was wel een van de hoogtepunten van dit eerste halfjaar. Echt fantastisch om te zien hoe iedereen zich verkleed (uitzonderingen daargelaten), dat is toch wel pluspunt van een wat kleinere school. Alleen homecoming in december, het is wat fris met shorts...

Gisteren was de christmas party van PAX; wat eigenlijk een fotoshoot betekent aangezien elk gastgezin graag foto's wil van hun exchange students. Heel leuk georganiseerd en supergezellig, of misschien kwam dat wel door het andere winterse tafereel dat zich afspeelde? SNEEUW! Het is hier ook eindelijk gaan sneeuwen, zo'n 5cm. Voor hier betekent het dat alle scholen ook afgelast worden, dus geen school voor ons vandaag!

Lekker zo'n lang weekend voor de langverwachte christmasbreak. Na zo'n lange tijd zonder echte break kijk ik daar wel naar uit. Ik hoop alleen nog op een witte kerst!

Tot snel!

Thanksgiving Thunderstorm

Wat is het beste weer om gewoon lekker binnen te zitten, football te kijken en te blijven eten totdat je echt niet meer kan? Juist, dat is regen. Uiteraard had moeder natuur hier in het altijd zo zonnige Southern Illinois gehoor aan gegeven. Op het moment dat thanksgiving aanbrak, mochten we ook een heuze thunderstrom verwelkomen. Ik denk dat het water met zo'n 5inch per half uur uit de lucht kwam, helemaal zeker ben ik namelijk niet; Chris was zo verheugd met dit water dat hij om de zoveel tijd de stand kwam melden. Ik heb de tijd niet bijgehouden, maar ik denk dat 1 quarter van de footballwedstrijd wel ongeveer een half uur duurde..

Aangezien thanksgiving een dag is die je bijna wel met je familie moet doorbrengen, kon het natuurlijk ook niet ontbreken dat de broer van Judy overkwam vanuit Chicago samen met zijn vrouw en zoon. Na het thanksgivingdiner, dat al om 3 uur in de middag plaatsvond, wat het natuurlijk niet over met het eten. Maar dat ging zo'n beetje ook de hele dag door. Ik heb niet meer gegeten dan op een normale dag, des te meer bleef er over voor Scott (zoals de broer van Judy heet) en Richard (zijn zoon); die met z'n tweeën ongeveer een kalkoen hebben gegeten en nog een half varken. Scott deed me trouwens ook erg veel aan iemand denken, misschien kwam dat door vragen als: 'You know how to play pool? Want to play for money?', 'You know something about football? Wanna bet?' en 'You know how to play poker? Want to play for money?'. Bernice vond het wel leuk, wat als gevolg had dat ze om de 5min weer langs kwam lopen op weg naar haar kamer om wat geld te halen; ach, ze heeft die dag zoveel beweging gehad die ze in een jaar nog niet zou hebben gehad.

De dag na thanksgiving is de alom bekende 'Black Friday'. Wij gingen ook maar in de lijn staan aangezien we hier nu toch zijn en wij natuurlijk de echte Amerikaanse cultuur willen zien. De meeste winkels gaan om 5am open, maar er stonden al mensen te kamperen een dag van tevoren. We stonden er zo rond 3am, wat dus betekende dat we zo'n 2 uur moesten wachten in de kou; en het was koud. Gelukkig was deze uitputtingsslag niet voor niets, we zijn op het nieuws gekomen. Dat was onze 'Black Friday'.

Deze week stond ook in het teken van het 'Turkey Tournament' voor het Vienna Varsity Basketballteam. Ze speelden deze week 5 wedstrijden, waarvan ze er 4 hebben gewonnen. Aangezien ze vorig jaar in het hele jaar 3 wedstrijden hebben gewonnen; is dit natuurlijk een hele prestatie. Ik hoop dat het wat beloofd voor het komende seizoen.

Komende week is het voor het eerst in tijden dat ik weer 5 dagen naar school moet, volgende week is homecomingweek, dan hebben we nog 1 weekje en dan is het alweer kerstvakantie!

Tot snel!

I call shotgun!

Afgelopen week was weer een korte schoolweek, vrijdag was het namelijk 'Deer Day' wat het begin van het shotgun seizoen betekent! Gelukkig voor de niet-jagers in de regio is de Vienna High School zo'n beetje de enige school in Southern Illinois waarvoor dit een feestdag is; iedereen vrij dus!

Vorige week was het einde van de midterms, wat dus betekent dat we weer een uitdraai hebben gekregen met de cijfers. Voor mij was dat:

• English: A+
• Information Processing: A+
• PE: A+
• Chemistry II: A
• US History: A+
• Spanish II: A+
• US Goverment AP: A

Ik ben er bijna! En ja, school is hier echt veel makkelijker; zo doen ze bijna alles in meerkeuze, waarbij het niet van die meerkeuze is dat er 2 antwoorden wel goed zouden kunnen zijn, maar meer die meerkeuze dat er 3 antwoorden absoluut fout zijn.

Gisteren (zaterdag) zijn Robert en ik uitgenodigd door Brennan om mee te gaan naar de laatste wedstrijd van de SIU Salukis. Het footballteam van de Southern Illinois University. Nou krijgt High School football al veel aandacht, de capaciteit van dit stadion is te vergelijken met die van een club als Willem II etc. Nou had ik alleen gehoopt om wat fieldgoals te zien, om te kijken hoe goed ze nou zijn op college niveau, alleen de Salukis walsten over de Indiana State Sycamores heen (49-21) dus dat viel een beetje tegen. Ik heb de kicker alleen in de rust wat zien trappen, waar hij toch wel wat miste zo rond de 30 yard haha.

De kerstsfeer zit er overal ook al aardig in. Winkels zijn al versierd, de kerstverkoop is al in volle gang en sinds deze week hoor je ook al weer kerstliedjes op de radio. Judy had al wat versiering in huis op gehangen, maar ik had dan toch wel de eer om afgelopen vrijdag te helpen met de kerstboom neer te zetten en te versieren. Hier is het gewoon zo'n plastic ding waar dan genoeg lichtjes ingaan om de hele straat van licht te voorzien. Vervolgens worden er dan nog wat kerstballen ingehangen, gewoon omdat het zo leuk is voor de kat om ermee te spelen. Het echte leuke deel zijn natuurlijk de cadeautjes eronder, als dat zo doorgaat als de afgelopen dagen kunnen zo rond kerstmis de kerstboom niet meer zien!

Komende week maar 3 dagen school, want donderdag is het dan tijd voor Thanksgiving!

Tot snel!